Argomenti Blog
  • Attualità
  • Costume e società
  • Editoria
  • Limba
  • Politica
Menu Principale
HOMEPAGE HOMEPAGE
L'ISTITUTO L'ISTITUTO
IL DIRETTORE IL DIRETTORE
NEWS NEWS
BLOG BLOG
SESUJA SESUJA
EDITORIA EDITORIA
GALLERIA FOTO GALLERIA FOTO
GALLERIA VIDEO GALLERIA VIDEO
LINKS LINKS
CONTATTI CONTATTI
UFFICIO STAMPA UFFICIO STAMPA
Ultimi commenti
uk company formation: Existuje jiný způsob, jak měřit úspěch, bez ...

uk company formation: Hay muchas maneras de medir un negocio exitoso. Po...

order cialis online: bokafk http://buccialis.com/ cialis mJIdoL orderin...

Torrende a partire da nois

Valutazione attuale: / 1
ScarsoOttimo 
Politica
PostDateIcon Giovedì 30 Luglio 2009 21:25 PostAuthorIcon Author: Dolores
  • Share this
    • Twitter
    • Myspace
    • Digg
    • Del.icio.us
    • Yahoo
    • Diigo
    • Ma.Gnolia
    • Smarking
    • Googlize this
    • Blinklist
    • Facebook
    • Wikio
  • Export PDF
  • Print
  • E-mail
Hits smaller text tool iconmedium text tool iconlarger text tool icon

Torrende a partire da nois e totu podimus proare a dare unu sensu a sa Polis


De Micheli Pinna


Como pagu tempus partetzipende comente reladore a unu seminàriu de istùdios, ande s’Universidade de Bartzellona, intituladu “Il senso della politica” un’istudente m’at fatu una pregunta coriosa “Segundu a bostè sa polìtica est unu mèdiu o un’iscopu?” Sena bi pessare meda l’apo rispostu chi sa polìtica est unu mèdiu chi carchi borta servit pro pòdere persighire iscopos, cando issa matessi non est un’iscopu. Su logu in ue fia faeddende no aiat bisòngiu de mediatzione o de peruna dissimulatzione pro rèndere ladinu su fatu chi sa polìtica est pràtiga finalizada a s’indipendèntzia de sa pessone, in antis de totu, e de sas comunidades umanas siat chi si crament pòpulos o natziones, prus o mancu rapresentadas dae una istatualidade.
Una de sas tesis fundamentales, in custa lògica, est chi in antis benit sa pessone, in su matessi tempus sa comunidade umana in sa cale sa pessone vivet; s’Istadu est una de sas formas possìbiles, pro custu, nen netzessària nen sena duda ùtile, s’est chi si rendet ùtile, pro espressare e rapresentare sas esigèntzias de sas pessones e de sas comunidades. S’Istadu e sas formas de Istatualidade possìbiles siat chi servant o nono, non lu podent apostivigare che sas populatziones. In una democratzia bera nemos si diat assuconare si sas populatziones diant detzìdere de reformare, mudare in totu, o finas favorire s’isfata de s’Istadu, cando issu diat pàrrere fora dae su tempus, inùtile, gastosu, antieconòmicu, pro la nàrrere in curtzu, malu pro sas populatziones. In sa sotziedade de oe, chi dia cramare cun una paràula globale, s’ùnicu sensu chi diat àere galu oe sa polìtica est cussa de la bìdere comente un’istrumentu pro favorire e decretare sa fine de sos istados e de sas istatualidades. Cust’ìdea non est unu resuzu de romanticherias anàrchicas o de sentidos marxistas finalizados a distrùere s’Istadu burghesu, ma una de sas resones fundamentales de su liberalismu europeu e de cussa atomosfera chi nos faghent alenare sos autores comente Locke e Montesquieu, e chi su giacobinismu mudadu in una bisione de s’istadu comente chi esseret unu Deus at atoscadu, cun s’agiudu interessadu pro cumbenientzia sua, de una parte de su catolitzèsimu, chi si a un’ala est istadu che unu crau in costas de sos Istados Europeos a s’àtera nd’at gosadu leende·nde su mègius in càmbiu de legitimatziones clericales de ocasione. Sa Frantza de Napoleone III, ma finas sa Germania Bismarkiana sunt istadas cunniventes e cùmplitzes pro cantu lu siant istadas de prus s’Ispagna catòlica de Ferdinando de Aragona e de Franco, e s’Itàlia sabàuda, fascista, republicana, e a finitia democristiana, prodiana e berlusconiana. Sa polìtica comente Iscopu? Su primu iscopu de sa polìtica diat dèpere èssere sa capatzidade de si torrare a dare dignidade e valore. Indipendèntzia e prestìgiu, a prus de capatzidade de cherrer e de detzìdere pro torrare a dare a issa e totu su sensu prus beru e prus autènticu chi su liberalismu europeu, làicu, modernu, inimigu de onni ideologizatzione e de onni idolatria nos at imparadu. Sa dimensione polìtica lèbia e sena fortza, chi aiat pòtidu costituire un’orizonte de ispera pro un’Otzidente lòmpidu a s’ intrinada sua, s’est isparghinada e pèrdida in chistiones de nudda chi bàntzigant dae loroddos de costùmene, a sas apocalisses annuntziadas, a su catastrofismu ambientalista e gasi sighende, sos nùmeros e sas istatìsticas, sas tzifras, sos istùdios, sos sondàgios. Comente narat Marcello Veneziani in "Libero", prus a mancu custu est su sensu, amus chertu sa bitzicleta? E tando pedalamus. Amus destrùidu e ispartu onni sensu, onni lògica, onni ruolu, amus sollitzidatu sos partidos e amus chertu sos leaders? Bene meda mi’ sos leaders. Sos Prodi, sos Veltroni, sos Franceschini, sos Berlusconi? Est de pagu importu. Si semus galu in tempus, tando, a su nessi in Sardigna, podimus comintzare a torrare a dare sensu a sa polìtica e torrare a la valutare in prus che a un’istrumentu finas comente iscopu? Comente orizonte in ue sos tzitadinos si podent torrare a agatare? In custu sensu pesso chi, in prus a s’economia e a sos sèberos istratègicos de polìtica econòmica, unu ruolu de importu lu tenent sos sèberos de polìtica culturale. Sa bàtida leghista, a parte s’ingenuidade e sa visione unu pagareddu naif de sos quiz subra su “dialeto”, creo chi siat sintomàtica de unu bisòngiu beru. Sos tzitadinos galu prima de ascurtare cussu chi narant sos polìticos, diant dèpere èssere agiuados a ascurtare a issos matessi, e cussu chi s’est pèrdidu in annos de polìtica linguìstica e culturale ghiada in nùmene de un’unidade natzionale chi no est mai esistida. Torrare a bida traditziones, cultura, istòria, limba, de unu pòpulu de una comunidade e torrare a bìdere in custas su sentidu beru de una natzione indipendente chi s’Itàlia, a dolu mannu, no at mai àpidu ne vìvidu si nono in sas formas bòidas de s’istatualidade.
Torrende a partire dae nois e totu galu si podet. Diamus esser cumbintos a beru e subra custa base torrare a partire. Petzi gasi, creo chi sa polìtica potzat torrare a bida e torrare a àere unu sensu.
 

La politica come fine? Il primo fine della politica dovrebbe risiedere nella capacità di ridarsi dignità e valore. Indipendenza e prestigio, oltre che capacità di volere e di decidere per ridare a se stessa il senso più vero e più autentico che il liberalismo europeo, laico, moderno, nemico di ogni ideologizzazione e di ogni idolatria ci ha insegnato. La dimensione politica che avrebbe potuto costituire un orizzonte di speranza e di salvezza in un’ Occidente irreversibilmente votato al suo tramonto è così fievole e impercettibile che si dissolve, ora qua ora la, in questioni e questioncelle che oscillano tra il pettegolezzo di costume, lo scandalismo, le annunciate apocalissi, il catastrofismo ambientalista e chi più ne ha ne metta, i numeri e le statistiche, le cifre, gli studi, i sondaggi.
Come dice Marcello Veneziani su "Libero", più o meno questo è il senso, abbiamo voluto la bicicletta? Bene ora pedaliamo. Abbiamo distrutto e dissolto ogni senso, ogni logica, ogni ruolo, abbiamo smobilitato i partiti e abbiamo voluto i leaders? Bene eccoci i leaders. I Prodi, i Veltroni, i Franceschini, i Berlusconi? Poco importa.
Se siamo ancora in tempo, allora, almeno in Sardegna, possiamo iniziare a ridare senso alla politica e a rivalutarla oltre che come strumento come fine? Come orizzonte in cui i cittadini possano nuovamente ritrovarsi? In tal senso credo che, oltre all’economia e alle scelte strategiche di politica economica, un ruolo importante lo giochino le scelte di politica culturale. La sortita leghista, a parte l’ingenuità e la visione un pò naif dei quiz sul “dialetto”, credo sia sintomatica di un bisogno vero. I cittadini ancor prima che prestare ascolto a ciò che i politici dicono, dovrebbero essere messi in grado di prestare ascolto a se stessi, a ciò che è stato rimosso in anni di politica linguistica e culturale condotta in nome di un’unità nazionale mai esistita. Riportare tradizioni, cultura, storia, lingua, di un popolo di una comunità a rivivere in se stesse e di sé stesse è il vero spirito di una nazione indipendente che l’Italia, purtroppo, non ha mai avuto né vissuto se non nelle forme vuote della statualità.
Ripartendo da sé stessi ancora si può. Dovremo crederci sul serio e su questa base ripartire. Solo così, crede che la politica possa rivivere e riacquistare un senso.

Foto: A. Ladu

Back to Top

Comments

avatar payday loan UK
0
 
 
pdrwic [url=http://payday24loans.co.uk/]payday loan UK[/url] sjBxjd [url=http://payday24loans.com/]bad credit payday loan[/url] dwTjcp [url=http://paydayloanschec krates.com/]cash advance[/url] 2430
Lunedì 30 Gennaio 2012, 00:36
Post Reply
Name *
Email (For verification & Replies)
URL
Code   
ChronoComments by Joomla Professional Solutions
Submit Comment
Annulla
Name *
Email (For verification & Replies)
URL
Code   
ChronoComments by Joomla Professional Solutions
Submit Comment
Sardo - SardegnaItalian - Italy

Copyright © 2009 Istituto Bellieni.
All Rights Reserved.

Website by fimao.design.