Mario Marras

Dae semper cuntzentradu in s’istùdiu e in s’insignamentu, at atraessadu su mundu de s’iscola e de sa cultura cun passu pretzisu e cun s’atentzione de chie creet a beru in su valore de sas paràulas.

Nàschidu in su 1949, posca de su Litzeu clàssicu e de sa laurea in Lìteras in su Magistèriu de Tàtari, at incomintzadu a intrare in sas àulas comente suplente in sos annos tra su 1977 e su 1982. Posca una parèntesi in su Ministèriu de su Traballu, bator annos intensos chi l’ant fatu connòschere un’àtera cara de su servìtziu pùblicu.

Ma s’interessu pro s’iscola fiat prus forte: dae su 1986 est torradu a manera definitiva a s’insegnamentu, a primu in sas mèdias, posca in su Litzeu iscientìficu de Casteddhu Sardu e a finitia in su “Castelví” de Tàtari, in ue at congruidu sa carriera sua de dotzente de lìteras, lassende un’ammentu profundu intre sos collegas e sos dischentes.

In su matessi tempus, un’àtera istrada l’at semper acumpagnadu: cussa de sa limba tataresa. Mario non s’est firmadu a l’istudiare; l’at coltivada, iscrita, cumpartzida. At publicadu tres regortas de poesias, traduidu autores kurdos, organizadu abbojos, cunferèntzias, presentatziones. E sighit a lu fàghere oe comente dotzente in sos laboratòrios de su Bellieni, in ue giughet s’sperièntzia sua cun una passione silentziosa ma cuntagiosa.

Oe, dae pensionadu ativu meda, faghet parte de su CdA de s’UTE de Tàtari, dende s’agiudu suo a progetos culturales cun sa matessi seriedade cun sa cale pro annos at preparadu letziones, currègidu còmpitos, isfogende libros cunsumidos dae su meda impreu.

Mario est unu de cussos insinnantes raros chi, puru cando finint de istare in dae segus de sa càtedra, non finint mai de a beru de insinzare.

Sa limba, sa cultura, sa comunidade: sunt galu su campu de atzione suo, sa manera sua pro b’èssere.

Si nde diamus dèvere fàghere su suntu cun unu pensu, fiat istadu custu: “Sa cultura creschet solu si calicuno sighit a la fàghere vìvere.” E Mario Lucio Marras sighit a lu fàghere, ogni die.